HANDLE WITH CARE

Man in zijn doos 001
Patricia Broothaers

HANDLE WITH CARE THIS SIDE UP

Ik woon al jaren in een doos
Met veel te weinig ruimte
Mijn armen en mijn benen
Steken langs alle kanten uit

Alleen gepantserd met karton
Vrees ik vooral de regen
De rest kan mij niet deren
Het is de binnenkant die telt

Als voltijdse doosbewoner
Kom ik nauwelijks in beeld
Wat niemand lijkt te weten
Mijn doos zit altijd in de weg

Ik zou zo graag zo af en toe
Het hoofd en hart ten goede
Mijn doos willen verlaten
Alleen ik weet precies niet hoe

Ik blijf aan deze doos verknocht
Kleppen open kleppen dicht
Nu eens donker dan weer licht
Altijd veilig opgeborgen

Advertenties

Pièce Annick

annick xx 037
Annick Van Deynze

PIÈCE ANNICK

Verhalen in het Noorden begonnen altijd al met kerven,
met runen uit het juiste hout gesneden, met geur van vers
gevelde bomen, met eeuwenoude bossen waarin wij allen
ooit verdwalen. Geboekstaafd krijgen wij de namen waarmee
we moeten leren leven: tijger, krijger, zwijger …

Voor je mij benoemt, moet je weten wie ik ben. Een boeienkoningin
de handen op de rug gebonden. Een slang die telkens weer vervelt.
Het jonger zusje van Peer Gynt met zeker duizend rokken, niemand
kleedt mij ooit volledig uit. Ik ben een artisjokkeneetster, blad na blad
heb ik gedegusteerd tot enkel nog het hartvlees bleef.

Dit zijn de dingen waar ik goed in ben: het enteren van ogen,
het boeten van gekwetste harten,  het rijden zonder teugels
op paarden met een zwart gebit, het verloren lopen in ander-
mans verhalen, het vullen van putten met spijt, en ondanks
alles het vruchteloos opnieuw beginnen.

Aanbid me niet, bewonder het pigment dat mij verbeeldt, schrik niet
als je hand het canvas raakt, tast toe, geen bonzend hart dat wacht,
geen longen vullen zich met lucht, geen lippen tuiten zich tot kus.
Lees mij als een loos alarm want zwart was nooit een kleur.
Roder rood zal niemand ooit je schenken.

Noodzakelijk kwaad

Pankaj Mishra

De moderne tijd heeft altijd al gedraaid om de individuele expressie, autonomie, de individuele ervaring. Dit is wat je de terroristen ook ziet doen. De man die in een nachtclub in Florida talloze slachtoffers maakte, was zichzelf aan het googelen terwijl hij het deed. Hij wilde weten wat er online over hem werd gezegd. In Irak en Syrië onthoofden terroristen mensen en filmen ze dat stijlvol en posten ze het online. Het is dandyisme, het is exhibitionisme, het is de kijk-mij-eens-attitude die hoort bij de manier waarop we leren onszelf in de markt te zetten.

Als je vanuit de lange blik van de geschiedenis naar individualisme kijkt dan zie je dat dat altijd ergens was ingebed, in de sociale controle van een buurt, of een kerk, of een gilde, en vanf de negentiende eeuw in de natiestaat. Je kon als burger streven naar individualiteit maar tegelijkertijd deed je dat binnen de context van iets groters. Dat had iets veiligs. De afgelopen vijftig jaar zijn alle instituten die voor de inbedding zorgden, één voor één verdwenen. De vakbonden en kerken lopen leeg, de staat is gepasseerd door multinationals en internationale samenwerkingen.

Uit een interview met Pankaj Mishra, (DS Weekblad 11 maart 2017, oorspronkelijk in “De Groene Amsterdammer”)