Zo moe ben ik

Hackley

Alsof ik van moeheid ben gebreid
Zo moe ben ik
Met naalden twee en dunne wol
Zodat geen moeiheid wordt bevrijd
En toch nog door de gaatjes glijdt
Zo moe ben ik

Restjes blauw en geel en donkerrood
En hier en daar een stukje wit
Waarin de minste moeheid zit

Ach vond ik maar een losse draad
Geen seconde zou ik dralen
Om mijn strak gebreide lijf
Tot de allerlaatste steek
Volledig uit te halen
Zo moe ben ik

Allison Hackley, Daar begint de poëzie. De 100 beste gedichten uit de Turing Gedichtenwedstrijd 2013, Amsterdam 2014

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s