In memoriam

bert bultinck

Zo gaat het in alle in memoriams, van Jan Hoet over koningin Fabiola tot Luc De Vos. Van de man die doorgaans als ‘kunstpaus’ werd aangeduid, kregen de triomfen in de begrafenisbijlagen alle ruimte; het soms onbegrijpelijke of amateuristische koeterwaals waarmee Hoet zijn artistieke voorkeuren inkleedde, werd hoogstens beleefd aangestipt. ‘Mia’ van Gorki was niet uit de ether te branden, maar alleen een onverlaat durfde het aan om te zeggen dat De Vos eigenlijk maar anderhalve goeie plaat heeft gemaakt. Het hoort allemaal bij de stichtende, fundamenteel humanistische drive van een klassiek overlijdensbericht: als het goed is, zet een I.M. aan tot leven, meer bepaald een nobel, genereus en gedurfd leven. Een deftig memoriam is in één moeite ook een model dat navolging verdient, inclusief de waarden die onze gemeenschap hoog in het vaandel draagt. Een in memoriam is vrijwel nooit subversief; de plechtigheid van de dood verbant alle rebelse gedachten naar het niemandsland van de onwelvoeglijkheid.

Bert Bultinck, dS WEEKBLAD

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s