Oud Huis

Willem van Toorn

Dit is al zo’n oud huis,
wij zijn er haast nooit alleen.
Vaak waait er rag of pluis
van verleden om ons heen.

Als we samen aan tafel
zitten lijkt het haast
of er anderen naast
ons dode talen praten.

Schuin door dit gedicht
wijst een dode hand dan iets aan
dat niet kan bestaan,
tenzij er een perspectief ligt

dwars door het onze heen,
waarin zeer gewezen bewoners
zich voortdurend om hoeken vertonen
met een elleboog of een been.

Ben je er nog wel,
of ben je er nooit geweest,
behalve als iets dat leest
aan de andere kant van dit spel?

Wat de hand heeft gewezen
kan ik niet meer voor je lezen.
Tocht beweegt de deuren
Rag begint te scheuren.

Willem van Toorn

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s