Zelfs de woede is kunst

hhterbalkt1

Het is allemaal kunst! De natuur is hier ook kunst, met regeltjes en wandelpaden. Ik was pas weer in Boekelo en zag het bos. Het viel me mee, maar het is toch kunst. Alles is kunst. Zelfs de woede is kunst. Niets is echt. Gekloonde natuur. De mensen lijken ook wel nagemaakt van tv-series. Het is toch allemaal een soap?

Jonge dichters zijn racewagens zonder stuur, zei Hillenius. Ik bleef wel erg lang zonder stuur. Ik had een prachtig beroep: onderwijzer. Maar de school werd kleiner en de klassen werden verdubbeld en ik kreeg ook lagere klassen. Kinderen zijn heel lief en aardig, maar ze houden je naïef. Je krijgt op den duur de kleine blik van kinderen. Op één gebied zijn ze heel open en vrij, maar op andere gebieden, zoals kennis, structuur zijn ze beperkt. Daar ga je in mee. Je wordt op den duur kleiner. In mijn geval was het zo dat het dichterschap het onderwijzerschap minder goed maakte en andersom. Je wordt een slechtere onderwijzer en een slechtere dichter. Kinderen zijn spontaan. Dat bleef bij mij te lang zo. Ik geloof dat je er niet verstandiger van wordt. Ik had een mooi, open dichterschap. Alle laden stonden open. Alle kwaaie eksters kwamen binnen. Ik denk dat je in deze tijd ogen van achteren moet hebben, niet alleen bij de pinautomaat.
Ik denk dat het niet goed is: twee heren dienen. Op het laatst kon ik het niet meer. Je loopt aan alle kanten vast.Twee kademuren; dat gevoel had ik. Ik kwam er niet meer uit.

H.H. TER BALKT in een interview met Remco Ekkers, 14 september 2011

Advertenties

1 thought on “Zelfs de woede is kunst”

  1. Een kind is God die ons voor de voeten loopt. Kinderen zijn de laatste paradijsvogels die in de volière van de volwassenen aan kleur en zang inboeten. Niets gaat boven een onvoorwaardelijke omgang met kinderen, die eerlijke vinders van vreugde en verdriet, die heerlijke vlinders die onvermijdelijk poppen worden en gaan dansen op de dirigeerstok van de georkestreerde samenleving.
    Ik wil het knuffeldier blijven voor kinderen, met hun irissen van kristal, met hun polshorlogeharteklop, met hun vingers als timide raakpunten.
    Kinderen, ik wil jullie hand blijven vasthouden … tot de groten naar het woord van Jezus weer zullen worden als de kleinen, vredelievend, met vogels in hun oren en rozen op hun wangen.
    JOHAN ANTHIERENS

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s