Noodzakelijk kwaad

Pankaj Mishra

De moderne tijd heeft altijd al gedraaid om de individuele expressie, autonomie, de individuele ervaring. Dit is wat je de terroristen ook ziet doen. De man die in een nachtclub in Florida talloze slachtoffers maakte, was zichzelf aan het googelen terwijl hij het deed. Hij wilde weten wat er online over hem werd gezegd. In Irak en Syrië onthoofden terroristen mensen en filmen ze dat stijlvol en posten ze het online. Het is dandyisme, het is exhibitionisme, het is de kijk-mij-eens-attitude die hoort bij de manier waarop we leren onszelf in de markt te zetten.

Als je vanuit de lange blik van de geschiedenis naar individualisme kijkt dan zie je dat dat altijd ergens was ingebed, in de sociale controle van een buurt, of een kerk, of een gilde, en vanf de negentiende eeuw in de natiestaat. Je kon als burger streven naar individualiteit maar tegelijkertijd deed je dat binnen de context van iets groters. Dat had iets veiligs. De afgelopen vijftig jaar zijn alle instituten die voor de inbedding zorgden, één voor één verdwenen. De vakbonden en kerken lopen leeg, de staat is gepasseerd door multinationals en internationale samenwerkingen.

Uit een interview met Pankaj Mishra, (DS Weekblad 11 maart 2017, oorspronkelijk in “De Groene Amsterdammer”)

Age of Anger

Pankaj Mishra2

Hannah Arendt had het ooit over ‘negatieve solidariteit’. Door nieuwe communicatietechnieken en toenemende globalisering worden over de hele wereld mensen bij elkaar gebracht die daar zelf niet om gevraagd hebben. Als iemand in China een fabriek begint, kan dat ons in België onze baan kosten. In zo’n systeem gaan mensen over de hele wereld argwanend naar elkaar kijken. Dat voedt de angst voor de ander.

De Franse antropoloog Claude Lévi-Strauss gaf in 1971 een zeer controversiële speech bij UNESCO. Hij zei dat hij racisme zag terugkeren omdat steeds meer mensen met elkaar verbonden werden via handel en communicatie, terwijl de mens een zekere mate van afstand nodig heeft om zijn racistische impulsen te kunnen controleren.

Breedbandinternet heeft de mens alleen maar dichter bij elkaar gebracht. ‘Every nation has become the neighbour of every other country.‘ (Arendt) Daar komt bij dat angst en woede besmettelijke emoties zijn. Ze slaan om zich heen als wild vuur.

Uit een interview met Pankaj Mishra, (DS Weekblad 11 maart 2017, oorspronkelijk in “De Groene Amsterdammer”)

HEERLIJK TOSCAANS

img_3966
foto Leentje Speybroeck

laten we beginnen met erwtensoep, artisjok en bindsla
of evengoed kardoenrisotto met parmezaansse kaas
en witte truffels, of toch maar liever fricassee van bonen,
artisjokken en asperges, maar past dat wel bij panna cotta
straks, aardbeien en balsamico-azijn,

carpaccio met spaghettipompoen, asperges en pecorino
romano, ricotta-ravioli met osso bucco-saus kan anders ook,
mozzarella in carrozza en bruschetta met zeevruchten kan je
evenmin versmaden, en dan is er nog tortelloni van ricotta
en tijm met bonensaus of gegrilde sint-jakobsschelpen in
radicchio en pancetta of polenta met paddestoelen en spinazie,

en ben je daar niet wild van, probeer dan de fazant met spruitjes,
cantharellen en witte truffel en gegrilde vijgen in prosciutto achteraf,
natuurlijk mis je dan de karamelrijsttaart met amaretto,
de gepocheerde peren met gorgonzola en mascarpone,

gelukkig nog dat de tagliatelli-soufflé weer eens is mislukt